Ciała pamięci. Laboratorium ruchu
W ramach projektu ośmioro zaproszonych artystek i artystów rozwija autorskie procesy pracy, oparte na osobistych doświadczeniach pamięci ruchowej oraz na konfrontacji z archiwalnymi zapisami ruchów zbiorowych. Każda realizacja powstaje w trybie pracy indywidualnej i prowadzi do wytworzenia własnej formy ruchowej, będącej zapisem relacji pomiędzy pamięcią osobistą a społecznymi reżimami ruchu obecnymi w historii i współczesności.
„Ciała pamięci” funkcjonują jako laboratorium, w którym praktyka ruchowa łączy się z refleksją humanistyczną i badaniami nad pamięcią, percepcją oraz ucieleśnioną wiedzą. Projekt korzysta z narzędzi cyfrowych w sposób selektywny i odpowiedzialny: do dokumentowania procesów, porządkowania materiału oraz udostępniania rezultatów w formie otwartego zasobu. Praca zdalna, ograniczenie infrastruktury produkcyjnej i wykorzystanie istniejących materiałów archiwalnych stanowią integralną część metodologii projektu.
Efektem projektu jest cyfrowa prezentacja indywidualnych realizacji artystycznych w formie materiałów wideo, uzupełniona o rozbudowany zestaw modułów dydaktycznych i instrukcji dla edukatorów oraz osób pracujących z ciałem. Materiały te umożliwią dalsze wykorzystanie wypracowanych praktyk w edukacji artystycznej, działaniach rezydencyjnych i pracy warsztatowej. „Ciała pamięci. Laboratorium ruchu” budują trwałe zaplecze wiedzy i narzędzi dla refleksji nad ruchem jako nośnikiem pamięci, doświadczenia i relacji społecznych.
Zaproszeni artyści i artystki pracowali z ruchem jako formą zapisu doświadczeń osobistych i zbiorowych, przy czym punktem wyjścia pozostawały sytuacje graniczne: doświadczenia przemocy, utraty, wykluczenia, relacji intymnych oraz pamięci przekazywanej pomiędzy pokoleniami. Zrealizowane formy choreograficzne przyjęły postać krótkich, intensywnych sekwencji ruchowych, w których ciało ujawniało swoją zdolność do przechowywania i aktualizowania doświadczeń, nawet wtedy, gdy narracyjna pamięć uległa rozproszeniu lub zanikła. Ruch działa tu jako pole napięcia pomiędzy tym, co utrwalone, a tym, co zmienne, pomiędzy powtórzeniem a przesunięciem.
Istotnym elementem projektu pozostaje procesualność, rozwijana poprzez wielokrotne powroty do materiału ruchowego, jego rejestrację, analizę oraz ponowne uruchamianie w zmienionych warunkach. Dokumentacja wideo i tekstowa tworzą warstwę roboczą, która umożliwia obserwowanie zmian zachodzących w czasie, a także śledzenie relacji pomiędzy wyborami choreograficznymi a ich cielesnymi konsekwencjami. Laboratorium ruchu funkcjonuje dzięki temu jako środowisko pracy, w którym wiedza wyłania się stopniowo, poprzez praktykę, korektę i uważność wobec detalu.
Ciała pamięci: laboratorium ruchu proponują spojrzenie na choreografię jako praktykę badawczą, w której wiedza powstaje poprzez działanie, obserwację i powtarzalność, a pamięć ujawnia się w ciele jako proces dynamiczny, pozostający w ciągłym ruchu.
Projekt wpisuje się w nurt współczesnych badań nad choreografią jako formą myślenia ucieleśnionego, rozwijanych w obrębie studiów performatywnych oraz memory studies. Ciało staje się miejscem, w którym historia, afekt i relacja społeczna pozostają aktywne, a ruch umożliwia dostęp do warstw doświadczenia niedających się łatwo przełożyć na język pojęciowy. W tym sensie choreografia jest narzędziem pracy z pamięcią, wymagającym precyzji, odpowiedzialności i czasu, a jednocześnie otwierającym przestrzeń dla refleksji nad sposobami bycia razem, dziedziczenia doświadczeń oraz ich przekształcania.
Przedsięwzięcie finansowane w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO) ze środków Unii Europejskiej – NextGenerationEU w ramach Inwestycji A2.5.1 Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju.
