EDUNGO i EDUNGO_2
Działania w ramach EDUNGO skierowane były do przedstawicieli NGO-sów, instytucji kultury, edukatorów i twórców, którzy chcą skuteczniej komunikować się ze swoimi odbiorcami. Zarówno na poziomie merytorycznym, jak i wizualnym.
W trakcie cyklu szkoleń uczestnicy poznawali mechanizmy i znaczenie kształtowania i monitorowania polityk publicznych oraz pracowali nad tworzeniem jasnych, atrakcyjnych przekazów, zarówno promujących ich działania, jak i prezentujących ofertę edukacyjną, artystyczną lub usługową.
Program obejmował:
– projektowanie komunikatów dostosowanych do różnych grup odbiorców,
– budowanie wizerunku organizacji i działań kulturalnych w mediach społecznościowych,
– zasady prezentacji dzieł sztuki, produktów kreatywnych i usług edukacyjnych,
– praktyczne techniki storytellingu, wystąpień publicznych i autoprezentacji,
– kształtowanie i monitorowanie polityk publicznych z perspektywy organizacji pozarządowych,
– analizę projektów strategii i programów publicznych,
– uzgadnianie stanowisk międzyorganizacyjnych oraz rozwijanie działań rzeczniczych.
Uczestnicy rozwijali kompetencje w zakresie systematycznego udziału w konsultacjach publicznych, dokumentowania swoich działań oraz adaptowania praktyk rzeczniczych do zmieniających się uwarunkowań instytucjonalnych. Dużym atutem EDUNGO była forma pracy: warsztatowa, partnerska, oparta na przykładach z życia uczestników. Każdy z nich mógł przetestować nowe narzędzia i natychmiast je wdrożyć. Program zakończył się wspólną sesją wymiany doświadczeń, w której udział wzięli eksperci z różnych sektorów, od edukacji po design i PR.
Drugi z projektów: EDUNGO_2 był kontynuacją formuły EDUNGO. Tym razem działania zostały skierowane do przedstawicieli instytucji kultury oraz artystów różnych mediów – od malarstwa po sztuki performatywne. Celem cyklu szkoleń, składających się z kilku odrębnych modułów, było wyposażenie uczestników w umiejętności niezbędne do samodzielnej obecności na rynku sztuki, z naciskiem na komunikację cyfrową, autopromocję i wykorzystanie mediów społecznościowych do docierania do odbiorców, a także nabycie umiejętności pracy na dokumentach publicznych, przygotowywania stanowisk i uzasadnień oraz porządkowania działań rzeczniczych w relacji z administracją publiczną. Ten drugi obszar szczególnie był istotny w przygotowaniu uczestników do rozumienia i korzystania z narzędzi kształtowania polityk publicznych.
W ramach szkoleń uczestnicy pracowali nad:
– projektowaniem komunikacji własnej twórczości,
– strategią obecności online (Instagram, portfolio, kampanie),
– przygotowaniem treści i materiałów wizualnych pod kątem galerii, instytucji i indywidualnych odbiorców.
– konsultacjom publicznym i udziałowi NGO w procesach decyzyjnych,
– działaniom rzeczniczym i formułowaniu stanowisk środowiskowych,
– monitorowaniu i analizie dokumentów programowych oraz regulacyjnych.
W pierwszej edycji zaprezentowano prace blisko dwudziestu artystów, zarówno tych działających w Polsce, jak i za granicą. Zbiory prac pochodziły z polskich kolekcji rozsianych po całym świecie. Pokaz miał charakter nie tyle przekrojowy, co pulsacyjny. Badał napięcia między tym, co muzealne, a tym, co peryferyjne. Wystawa stała się miejscem spotkań profesjonalistów, kolekcjonerów, edukatorów i szerokiej publiczności. Dla wielu uczestników była to również okazja do pierwszej prezentacji ich prac w kontekście kolekcjonerskim.